MALABARI CULTURE

Indian traditions and cultural stories.

Showing posts with label our village our people.. Show all posts
Showing posts with label our village our people.. Show all posts

Imported post: Facebook Post: 2023-09-09T15:07:30

മാരിയമ്മയുടെ മക്കൾ.... ഒറ്റപ്പാലം -പാലക്കാട് റൂട്ടിൽ പാലപ്പുറം പഴയ പോസ്റ്റ് ഓഫീസ് ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നു 200 മീറ്റർ പടിഞ്ഞാറോട്ടു നടന്നാൽ കാവേരി ഓഡിറ്റോറിയം കാണാം. അതിനു നേരെതിരെയുള്ള വഴിയിൽ അമ്പതു മീറ്റർ നടന്നാൽ തമിഴും മലയാളവും ഇടകലർത്തി പേശുന്ന മുതലിയാർ ഗ്രാമമായി.. ഗ്രാമത്തിന്റെ കിഴക്കേക്കോണിൽ മുരുകൻ കോവിലാണ് , മധ്യത്തിൽ മുല്ലക്കൽ കുറുമ്പയും പടിഞ്ഞാറ് മാരിയമ്മൻ കോവിലും.. നെയ്ത്തുകാരായ മുതലിയാർ സമുദായക്കാർ ഇവിടെയെത്തി ഗ്രാമം പണിയുന്നതിനു മുൻപ് കരുവാൻ ഇപ്പോവേയുടെ കുടിൽ മാത്രമാണ് ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഇപ്പാ വേ സ്ഥാപിച്ചതാണ് ഇവിടെ കുറുമ്പയെ . പഴമയുടെ നിറം മങ്ങാത്ത ഓർമ്മകളുമായി നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ഓടിട്ട വീടുകൾ ഇന്നും ഗ്രാമത്തിനകത്തു കാണാനാവും. എന്നാൽ ആചാരത്തിലും ചിട്ടകളിലും മുഴുവൻ മാറ്റം വന്നിരിക്കുന്നു.. ആദിവാസി ഊരുകളിലെ ഊരുകൂട്ടത്തെ പോലെ സമുദായിക കാര്യങ്ങളിൽ അന്തിമ തീർപ്പു കല്പിക്കാൻ അധികാരമുണ്ടായിരുന്ന നാട്ടായ്മ പ്രമാണം എന്ന സംവിധാനമാണ് ഗതകാലത്തു ഗ്രാമത്തെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നത്. മാരിയമ്മൻ കോവിൽ നടത്തിയിരുന്നതും അവരായിരുന്നു. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ സമുദായം മാറി വിവാഹം ചെയ്താൽ "പുറമ്പ് " വെക്കുക എന്നൊരു ഏർപ്പാടുണ്ടായിരുന്നു. സമുദായത്തിൽ നിന്നു പുറത്താക്കിയാൽ മാരിയമ്മൻ കോവിലിൽ പോലും തൊഴാൻ സമ്മതിക്കുകയില്ലായിരുന്നു. ഇന്ന് ഒരു പക്ഷേ, ഏറ്റവും കൂടുതൽ inter caste മാര്യേജ് നടക്കുന്നത് പാലപ്പുറം ഗ്രാമത്തിലാവാം. ഇതിൽ വീട്ടുകാർ നിശ്ചയിക്കുന്ന വിവാഹങ്ങളും ഉണ്ട്. ഇന്നു വിവാഹിതരായി ഗ്രാമത്തിലെത്തുന്ന നവ വധുക്കളിൽ പാതിയിലേറെ പേർ മലയാളം പേശുന്ന പെൺകുട്ടികളാണ്. ഇവിടെ ആരും ജാതി ചോദിക്കാറില്ല. അതിന്റെ പേരിൽ ആരെയും മാറ്റി നിർത്താറുമില്ല... ഏല്ലാവരും മാരിയമ്മയുടെ മക്കളാണിവിടെ.... ആപത്തു വന്നാൽ എല്ലാവരും ഇപ്പോഴും ഓടിക്കൂടാറുണ്ട്. ആണ്ടൊരു മൂന്നു കൂടുമ്പോൾ നടക്കുന്ന മാരിയമ്മൻ പൂജയാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഗ്രാമോത്സവമെങ്കിലും, അകലങ്ങളിൽ അന്നം തെരഞ്ഞു പോയവരെല്ലാം ഓടിയെത്തുക ചെനക്കത്തൂർ പൂരത്തിനാണ്. ചെനക്കത്തൂരിനു സമർപ്പിക്കാനുള്ള തേര് തോളേന്താനാണ് കടൽ കടന്നും കുംഭത്തിലെ മകം ഉദിക്കുന്ന നേരത്തിനു മുന്നേ പലരും ഗ്രാമത്തിലെത്തുക. ചിനക്കൂത്തൂരും പാലപ്പുറം ഗ്രാമവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഒരു പൂരത്തിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല എന്നതും നേരാണ്. 
Share:
Read More

Sadananda Pulavar

Tholpava koothu artist

Search This Blog
Powered by Blogger.

New Posts

— National Handloom Day . More than eight decades ago, a narrow road in Ottapalam ran between four or five modest, single-storey, tiled-roof buildings. Along that road marched a khadi-clad freedom fighter, carrying the Tricolour and raising his voice:“Bharat Mata Ki Jai! Mahatma Gandhi Ki Jai! Boycott foreign cloth!”The police beat him, and he fell. Yet even as he lay on the ground, his voice continued to ring out: “Bharat Mata Ki Jai!”That forgotten freedom fighter of Ottapalam was none other than Advocate Sundar Iyer.His story takes us back to the days when khadi was not merely a fabric. It was an idea, a political statement and a symbol of national self-respect.Mahatma Gandhi, born in Porbandar, understood that after agriculture, the textile sector provided livelihoods to one of the largest sections of India's population. By encouraging the spinning of the charkha and calling for the boycott of foreign cloth, he sought not only to restore the livelihoods of millions but also to awaken a sense of national pride.Millions responded. Foreign-made textiles were rejected, while Indian-made khadi was embraced with pride. In time, khadi became one of the most recognizable symbols of the freedom movement and of patriotism itself.Even after Independence, both the Government of India and the Government of Kerala introduced several schemes and incentives to support the khadi and handloom sectors.In Kerala, Hantex and Hand Weave were established with the stated objectives of promoting the marketing of handloom products and protecting the handloom industry.Yet, ironically, these very government initiatives would eventually become associated with the decline of the traditional weaving communities along the banks of the Nila.Palappuram — A Village of WeaversPalappuram was once a settlement where weaving was not simply an occupation but a way of life. Generations of families depended on the loom for their livelihood.The weavers were often at the mercy of powerful middlemen and traders. It was with the intention of protecting them from exploitation that a handloom weaving cooperative society was established at Palappuram in 1954.My father, K. Annamala Pulavar, became its first secretary.With the support of Damodara Menon, who was then the Industries Minister of Kerala, my father also played a major role in establishing the Palappuram Weavers' Colony in 1961. The colony consisted of 25 houses.The land on which the colony was established came from our own family property.Those early years were not easy. Ensuring a regular supply of yarn and the timely payment of wages was a constant struggle. My father often had to plead with traders in Kozhikode simply to ensure that the society received yarn and that the weavers could continue working.In 1967, my father stepped down from the society. Later, my elder brother Sivaprakash became its president. It was during his tenure that the building of the Palappuram Weavers' Cooperative Society was constructed.The Beginning of the DeclineThe decline of Kerala's handloom sector began in earnest around 1980.Irregularities and large-scale fraud were uncovered in Hantex and in several politically controlled cooperative societies in Thiruvananthapuram. In the aftermath, the rebate arrears that the government owed to handloom cooperatives across Kerala were frozen.The consequences were devastating.The Palappuram Handloom Society suffered a loss of approximately ₹25 lakh.The Elappully Society lost around ₹85 lakh.The Eravatodi Society also suffered losses running into several lakhs of rupees.For many cooperative societies, these losses proved fatal.As yarn became difficult to obtain and wages were delayed or stopped altogether, weavers gradually abandoned their traditional occupation. One after another, handloom cooperatives began to close.And with every closed society, Kerala lost not merely an economic institution, but a part of its living cultural heritage.More Than an Economic CrisisThe decline of handloom weaving cannot, however, be attributed to financial mismanagement alone.For many years, regulations had reserved the production of certain textile items exclusively for the handloom sector. Items such as set mundu, set sarees and jacquard blankets, among others, could be produced only on handlooms.These restrictions offered a measure of protection to traditional weavers.When such regulations were abolished at the national level, handloom products were forced to compete directly with mass-produced textiles manufactured on power looms and in large industrial units.The traditional handloom sector could not withstand this competition.The loom gradually fell silent.Today, handloom workers in Tamil Nadu are campaigning for the restoration of such protective measures. Their demand is not merely about preserving an old method of producing cloth. It is about protecting the livelihood, dignity and cultural identity of thousands of weaving families.If their struggle succeeds, perhaps there is hope that the handloom industry can once again find its place in India's textile landscape.And perhaps, one day, along the banks of the Nila, we may once again hear the rhythmic sound of the loom—the sound that once marked the heartbeat of Palappuram.On National Handloom Day, that sound deserves not merely to be remembered, but to be heard again.